Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρόνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρόνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2014

Βαγόνι 7183

Πολυμέρα Πρώτη

Το όνομά μου πλέον είναι Γέρος. Δεν είναι. Έτσι με αποκάλεσαν τα Νομότ κι έμεινε στις ψηφιακές συνειδήσεις όλων, αφού με βρήκαν παρατημένο κάπου ανάμεσα σε σιδεριές και σάπια γύρη, μετά την τελευταία έκρηξη των λουλουδιών πριν από είκοσι επτά πολυώρες, κάπου στα βορειοανατολικά της πρώην Σαχάρα (νυν Σαχαραήλ μετά την ένωση της Σαχάρα και του Ισραήλ). Με είπαν "Γέρο", γιατί είμαι ο πιο παλιός μηχανισμός μισοζωής. Ήταν τα τελευταία λουλούδια, δεν έμειναν άλλα. Βρήκαν εμένα κι άλλους τριάντα έξι. Μετά την έκρηξη των τελευταίων λουλουδιών, όλη η Νέα Γη έχασε το σαράντα επτά τοις εκατό της συνολικής παραγόμενης ενέργειάς της. Είμαστε οι τελευταίοι ζωντανοί μηχανισμοί του 47ου Κόσμου και αυτό το ταξίδι θα κρατήσει επτά πολυμέρες, το πολύ.

Αυτή τη στιγμή ταξιδεύω στο βαγόνι 7183 προς Σενεγαλία, την πιο πλούσια Πόλη-Κράτος του 25.652 μ.π. (μετά Παρουσίας, Δευτέρας), που δημιουργήθηκε μετά την ένωση των παράλιων της Σενεγάλης και ενός μεγάλου κομματιού της Βραζιλίας. Γράφω αναλυτικά τις λεπτομέρειες της ύπαρξης σήμερα, γιατί όλα τα γραφτά μου/μας θα μεταφερθούν χρονικά για μελέτη και προγραμματισμό. Η μεταφορά πληροφοριών θα φτάσει μέχρι τον 41ο Κόσμο προς τα πίσω και μέχρι τον 49ο Κόσμο μπροστά για λόγους ασφάλειας. Κανένας Κόσμος πριν τη Δευτέρα Παρουσία δεν θα γνωρίζει.

Πηγαίνουμε προς Σενεγαλία με σκοπό να βρούμε εναλλακτικούς τρόπους να παράγουμε ενέργεια, ώστε να αντικαταστήσουμε τα τελευταία λουλούδια. Μόνο εμείς γνωρίζουμε τον τρόπο, γιατί έτσι προγραμματιστήκαμε μετά τη μετατροπή μας, μερικές χιλιάδες χρόνια πίσω. Όλη η σημερινή ύπαρξης μισοζωής (φυσικής ζωής με μηχανική υποστήριξη) εξαρτάται από εμάς τους τριάντα επτά. Ευτυχώς, η ανυπαρξία άγχους (ψυχοσωματική κατάσταση κατά την οποία το άτομο νιώθει πίεση από το βάρος των υποχρεώσεών του, φόβο και ανησυχία, πολλές φορές αόριστη, κάτι που μπορεί να εξελιχτεί και σε μόνιμη ψυχοπαθολογική κατάσταση) μπορεί και λειτουργεί υπέρ όλων των υπάρξεων μισοζωής. Έτσι καταγράφεται στα δεδομένα μου.

Όπως έγραψα και πιο πάνω, το ταξίδι διαρκεί περίπου επτά πολυμέρες. Έτσι όπως το υπολογίζω, θα έχουμε φτάσει στις εγκαταστάσεις σε τρεις μέρες, έτσι όπως ορίζεται ο χρόνος από τον 41ο Κόσμο. Ευτυχώς, τα Νομότ μας φροντίζουν και μας συντηρούν. Οι φυτείες ανθρώπων έχουν φτιάξει υπάρξεις βοηθητικές προς εμάς. Οι παλαιοί Κόσμοι, που, όπως όλοι γνωρίζουν, τους αποτελούσαν αποκλειστικά τα Νομότ, ήταν η ένδειξη πως τα πράγματα έπρεπε να αλλάξουν. Οι σημερινές φυτείες είναι πιο εξελιγμένες. Έχουν χάσει αρκετή από την ανθρωπιά τους, έτσι όπως αποκαλούσαν τις αδυναμίες του είδους, και έχουν γίνει πιο μηχανικοί. Γεγονός που κάνει τη συνεργασία μας άψογη. Άλλωστε, εξαρτώνται από εμάς κι εμείς από αυτούς. Επιλεγμένα Νομότ μετά από κάποιο χρονικό διάστημα διακρίνονται για να μετατραπούν σε ζωντανούς μηχανισμούς. Αυτό στην κουλτούρα τους είναι "τιμή" και μάλιστα μεγάλη. Όλες οι αναμνήσεις τους σβήνονται και δουλεύουν για τη συνέχιση της ύπαρξης.

Ώρα για Απενεργοποίηση.

Πολυμέρα Δεύτερη

Μετά τη φόρτισή μου, το ταξίδι συνεχίζεται για άλλες 6 πολυμέρες. Μόλις με πληροφόρησαν ότι πρέπει να κάνουμε συχνά απενεργοποιήσεις, γιατί δεν υπάρχει αρκετή ενέργεια για επαναφόρτιση και για τους 37. Μερικά Νομότ, στην ανακοίνωση της είδησης, λειτούργησαν με κινήσεις απότομες και τα χείλη τους μιλούσαν ακανόνιστα. Σύμφωνα με την ερμηνεία του επεξεργαστή μου, αυτό λέγεται "πανικός" και "τρέμολο" (μουσικά). Δεν τραγουδούσαν, άρα ήταν πανικός. Είναι η πρώτη φορά που κάνω παρόμοια καταγραφή.

Τα Νομότ θα μας απενεργοποιήσουν για λίγες πολυώρες και θα μας ξυπνήσουν την Τρίτη Πολυμέρα. Εκείνοι πρέπει να δώσουν αναφορά ταξιδιού. Στο μεταξύ, την Τέταρτη Πολυμέρα, θα ανακοινώσουν ποιοι από τα Νομότ θα γίνουν μηχανισμοί, όταν φτάσουμε στον προορισμό μας. Τιμή τους.

Ώρα για Απενεργοποίηση.

Πολυμέρα Τρίτη

Ο επεξεργαστής μου λαμβάνει σήματα πανικού. Τα Νομότ μόλις μας ανακοίνωσαν τον μόνιμο τερματισμό μας και μας προγραμμάτισαν για αυτόν αύριο, την Τέταρτη Πολυμέρα, ακριβώς μετά την ανακοίνωση της Σενεγαλίας για τους νέους υποψήφιους. Οι αναφορές μου δεν θα είναι μακροσκελείς.

Ώρα για Απενεργοποίηση.

Πολυμέρα Τέταρτη

Έγινε η εκκίνηση λίγα πολυλεπτά μετά την ανακοίνωση των νέων μηχανισμών μισοζωής. Από τα 49 Νομότ εδώ μέσα, τα 7 θα μετατραπούν την 7η πολυμέρα που θα φτάσουμε στον προορισμό μας μαζί με άλλα 43 Νομότ της Σενεγαλίας. Αυτό που βγάζει ως error ο επεξεργαστής μου είναι η αντίδρασή τους. Δείχνει πανικό, φόβο και απόγνωση. Αυτά μετριούνται αρνητικά στην κλίμακα των Νομότ, γνωστή και ως ανθρώπινη κλίμακα. Η "μεγάλη τιμή" είναι κάτι θετικό. Ο επεξεργαστής μου δείχνει αρνητικό πρόσημο αποτελέσματος επεξεργασίας με δεδομένα που έχουν θετικό πρόσημο. Το error μεταφράζεται ως "λάθος επεξεργασία, λάθος αποτέλεσμα" και με οδηγεί σε επανεκκίνηση.

Επανεκκίνηση.

Τα δεδομένα δεν έχουν αλλάξει.

Βλέπω ένα Νομότ να βγάζει διάφανο υγρό από τα μάτια του. Ο επεξεργαστής μου γράφει "δάκρυ" (σταγόνα υγρού που κυλάει από τους δακρυϊκούς πόρους του ματιού όταν κάποιος δακρύζει ή κλαίει ή λόγω κάποιου ερεθισμού). Βλέπω αυτόματα video και φωτογραφίες ντοκουμέντα. Η αντιστοιχία εικόνας και συναισθήματος δεν οδηγεί σε θετικό πρόσημο, αλλά σε αρνητικό. Error.

Ένα από τα Νομότ που θα υποστούν μετατροπή έρχεται κοντά μου τώρα. Η καταγραφή έχει ως εξής:

"Το μόνο που κάνει τη διαδικασία πιο ανθρώπινη είναι ότι μετά την μετατροπή, δεν θα θυμάμαι τίποτα από την ανθρώπινη ύπαρξή μου. Όπως κι εσύ τώρα, Γέρο, δεν θα καταλάβεις τίποτα από τον τερματισμό σου. Αυτό θα πει τύχη".

Ο επεξεργαστής μου ερμηνεύει τη λέξη "διαδιακασία" ως εξής: "σύνολο ενεργειών με καθορισμένη τάξη που αφορούν σε κάποιο σκοπό".

Ο επεξεργαστής μου ερμηνεύει τη λέξη "τύχη" ως εξής: "η δύναμη που υποτίθεται ότι επηρεάζει τα γεγονότα είτε προς μια θετική κατάληξη είτε προς μια αρνητική/καθετί που, χωρίς να έχει προβλεφθεί, καθορίζει την έκβαση των γεγονότων".

Error.

Μηχανισμός NMNKJ - Μόνιμος τερματισμός.

Δευτέρα 16 Αυγούστου 2010

Αριζόνα.

Δώδεκα και ένα. Δώδεκα και δέκα. Δώδεκα και πενήντα εννιά. Γεωμετρική αύξηση του χρόνου άνευ γνωστής εξίσωσης, η οποία ανταποκρίνεται με μεγάλη ακρίβεια στη στασιμότητα ενός σώματος απέναντι στην όψη του ήλιου. Το καλοκαίρι έξω από το κέντρο, αλλά και πάλι τόσο κοντά του είναι σαν ξεγέλασμα στο trendy αντιηλιακό με χαμηλό δείκτη προστασίας και χρυσόσκονη για τους πιο τολμηρούς. Τέτοιο ξεγέλασμα μάλιστα, που το δέρμα πιάνει μάκα και άντε να βρεις κάτι πιο λιπαρό για να βγει.

Μία και πέντε. Μία και δώδεκα. Μία και σαράντα πέντε. Η έκθεση στην ακτινοβολία συνεχίζεται σαν μια εκνευριστική σφίγγα στην λεία επιφάνεια νερωμένης αυλής. Δεν τα παρατάει μέχρι να δροσιστεί για τα καλά. Και όταν χορτάσει, θα πάει μια βόλτα να βγάλει το δηλητήριό της μέσα σε μερικά σώματα που λιάζονται λίγο παραπέρα και την επόμενη μέρα θα επιστρέψει για τη δόση της. Έχεις αναρωτηθεί άραγε γιατί τα έντομα είναι οι μεγαλύτεροι ναρκωμανείς του πλανήτη;

Δύο και τρία. Δύο και είκοσι. Δύο και τριάντα πέντε. Το σώμα παράγει πολλές ποσότητες ιδρώτα, η μελανίνη αναλαμβάνει τη σκυτάλη και το νερό σβήνει τις υπερβολικές δόσεις και από τα δύο. Είναι η ώρα που ο κόσμος γύρω σου είναι περισσότερος. Είναι η ώρα που ο ήλιος γίνεται κακός και ύπουλος στα ανυπεράσπιστα κορμιά. Είναι η ώρα που το στομάχι θα πέθαινε για μια παγωμένη μπύρα και μια μακαρονάδα. Είναι η ώρα που οι ορμόνες βαράνε κόκκινο και άντε να γυρίσεις ανάσκελα. Αλλά, όπως λέει κι ο φίλος μου ο Τομ, ας μην ανοίξουμε το φερμουάρ αυτού του παντελονιού.

Τρεις και τέταρτο. Τρεις και εικοσιπέντε. Τρεις και μισή. Μάλλον η κούραση διαδέχεται σιγά-σιγά την απόλαυση και η ζυγαριά αρχίζει και γέρνει πλαγίως. Ο ιδρώτας έχει ποτίσει τον βράχο που κάθεσαι και κοντεύει να γεννήσει βρύα από κύτταρα ανθρώπινου δέρματος. Η μελανίνη τα έχει παρατήσει, μιας και λειτουργεί πλέον σαν το τσιγαρισμένο λάδι που περιμένει την ντομάτα για να το σβήσει, ενώ η φαντασίωση για παγωμένη μπύρα και μακαρονάδα μπορεί πλέον να ταυτιστεί με την ανάγκη του νεκρού για μια δεύτερη ζωή.

Τέσσερις και δύο. Τέσσερις και έντεκα. Τέσσερις και δεκαεννιά. Είναι οι αποστάσεις των λεπτών μέχρι να σηκωθείς, να ετοιμαστείς και να πας στο αυτοκίνητο.

Τέσσερις και εικοσιεπτά. Είναι τα οχτώ λεπτά μέχρι να καταφέρει το σωτήριο κλιματιστικό να σε κάνει να πάρεις ανάσα και να βρεις το κουράγιο να πιάσεις το τιμόνι, ώστε να μην σου καίει την αλατισμένη παλάμη.

Πέντε και κάτι. Το κέντρο είναι Αριζόνα. Μεγάλοι δρόμοι, άδειοι, με νωπή άσφαλτο που ξερνάει ατμούς στην άκρη του ματιού, σαν να είναι έτοιμη να τηγανίσει αβγά με πατάτες. Και ένας από τους δρόμους αυτούς είναι ο δρόμος που θα σε πάει σπίτι.

Πέντε και μισή. Είμαστε τόσο μαζώχες τελικά, που περνάμε τα πάνδεινα για ένα μπάνιο; Ή ευλογημένοι που ζούμε σε μια πόλη που απλόχερα προσφέρει τα πάντα;